عیب یابی و رفع مشکلات شبکه دوربین مداربسته

وقتی می گوییم شبکه مشکل دارد، یعنی یک بخش از شبکه قطع شده است و میان دو دستگاه دوربین مداربسته ارتباط برقرار نمی شود. این مشکل می تواند در روتر بیسیم یا مودم ADSL اینترنت یا هر دستگاه دیگر متصل به شبکه وجود داشته باشد. اگرچه بیشتر مشکلات شبکه به نوع ارتباط و آدرس IP و تنظیمات نادرست مربوط است، اما در ادامه مهم ترین مشکلاتی را که ممکن است در یک شبکه در آموزش دوربین مداربسته تحت شبکه وجود داشته باشد، بررسی و راهکار ارائه می شود.

جهت رفع مشکلات شبکه می توان یک روال و الگوی مشخصی را به طور سیستماتیک در پیش گرفت و مشکل را حل کرد و یا به طور تجربی و از طریق روشهای سعی و خطا اقدام کرد که هر یک از این روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارد که روش سیستماتیک شاید به نظر کمی زمان بر باشد ولی در بیشتر زمان ها اگر به درستی انجام شود سریع تر مشکل حل می شود و مهارت های بیش تر و بهتری برای عیب یابی و رفع مشکلات شبکه دوربین مداربسته کسب می شود .

روش سیستماتیک رفع مشکل دوربین مداربسته

اولین چیزی که باعث می شود تکنسین شبکه بتواند ایراد احتمالی را تشخیص دهد، بررسی این موضوع است که پیش از این شبکه در چه شرایطی به طور صحیح کار می کرده است. شناخت آن شرایط باعث تشخیص آسان تر عامل پدیدآورنده خطا می شود، اما متأسفانه بعضی از تجهیزات شبکه فاقد داده های فنی لازم برای رفع عیب یا مستنداتی برای آگاهی یافتن از شرایط کارکرد صحیح آنها هستند.

اگر متخصصان نمونه های مختلفی از تجهیزات شبکه را دیده، نصب کرده و با شرایط کارکرد آنها آشنا باشند، موفق هستند، اما همان متخصصان هم ممکن است فراموش کنند که کدام یک از دستگاه ها، در کدام شرایط بهتر عمل می کردند یا کدام پیکربندی برای کدام محیط مناسب تر بوده است. تکنسینهای مختلف با به کارگیری پنج گام می توانند در زمان کوتاه تری خطاها را بیابند.

گام اول: مستندسازی شبکه دوربین مداربسته

مستندسازی شبکه دوربین مداربسته در دست داشتن آخرین نقشه های فیزیکی و منطقی شبکه، کمک شایانی به شناخت وضعیت فعلی شبکه می کند. با این نقشه ها می توان ادوات مختلف، پیکربندی ها، و آدرس ها را تحت نظارت داشت، ضمن آن که از این طریق کار عیب یابی آسان تر می شود.

گام دوم: جمع آوری کلیه اطلاعات و تحلیل خطای پیش آمده

جمع آوری کلیه اطلاعات و تحلیل خطای پیش آمده فرض کنید که اشکال کار را می دانید، آیا می توانید آن را مستند کنید ؟ آیا قبل از بروز خطا ، هشداری از ایستگاه های کاری صادر نشده است؟ برای این که این مرحله را ساده تر کنید، می توانید از دستگاه LinkRunner استفاده کنید.این ابزار که به سادگی قابل حمل است می تواند اشکالات اولیه در لایه فیزیکی را نشان دهد. این ابزار می تواند در خدمت تکنسین ها باشد تا در صورتی که اشکال شبکه، فراتر از اشکالات معمولی بود، از متخصصان مجرب تری استفاده شود. پس در گام دوم با استفاده از ابزار های کمکی به جمع آوری کلیه اطلاعات موجود می پردازیم و اشکالات لایه فیزیکی را بررسی می کنیم .

images (35)

گام سوم: دامنه مشکل ایجاد شده را محدود کنید

قدم بعدی محدود کردن دامنه مشکل ایجاد شده است. باید بررسی کنیم که مشکل مربوط به بخشی از شبکه است یا فقط به یک کاربر محدود است ؛ مثلاً اگر مشکل مربوط به یک کاربر است پس به کابل فیزیکی یا ایستگاه کاری محدود می شود. یعنی پس از جمع آوری اطلاعات ، باید آن را به مشکل پیش آمده محدود کنیم.

گام چهارم: مشکل را رفع کنید

پس از محدود کردن دامنه مشکل، رفع آن آسان خواهد شد. در مورد ادوات سخت افزاری، معمولاً باید آنها را تعویض کرد. مثلاً تعویض Patch Cable یا تغییر درگاه سوییچ یا تعویض کارت شبکه کاربرد این گام وقتی تکمیل می شود که پس از رفع عیب، شبکه مجدداً تست شود تا از رفع کامل اشکال اطمینان حاصل کنیم.

گام پنجم: کارهای انجام نشده را مستند کنید

حالا باید مجدداً گام اول را تکرار کنید. یعنی مشکل پیش آمده و نحوه رفع آن را مستندسازی کنید. این کار برای مراجعات بعدی بسیار مفید خواهد بود .

راه حل های تجربی و غیرسیستماتیک

گاهی نیاز به روش سیستماتیک فوق نیست و باید با توجه به برخی تجربه های قبلی می توان مشکل را حل کرد که ممکن است برخی از این راه حل ها چندان دلیل منطقی نداشته باشند و کاملا تجربی و تصادفی کسب شده باشند. به عنوان نمونه، گاهی ممکن است مشکلات شبکه، ناشی از اشکلات سیستم عامل باشد. اغلب تکنسین هایی که در واحدهای فنی مستقر هستند، هنگام انجام راهنمایی تلفنی، به کاربران می گویند که «یک بار کامپیوتر تان را بوت کنید » ، این راه حل در بعضی موارد مشکل را مرتفع می کند و دیگر نیاز به طی کردن گام های پنج گانه فوق نیست.

حسن این کار در این است که تکنسین بدون این که محل کارش را ترک کند، مشکل را برطرف کرده است. اما بعضی مشکلات با بوت کردن ساده از بین نمی روند. در این موقع، اگر کاربر کامپیوتر بتواند از خط فرمان (Command Prompt) سیستم عامل استفاده کند ، راهنمایی تلفنی را همچنان می توان ادامه داد. یعنی فرمان GONFIG می تواند وجود اتصال فیزیکی را بررسی کند.

مثلاً وقتی PC برای پروتکل DHCP پیکربندی شده است، اما آدرس پیش فرض ویندوز (۱۶۹,۲۵۴.XX) را بر می گرداند، مشخص می شود که کاربر نمی تواند با سرور DHCP ارتباط برقرار کند. یا وقتی یک کامپیوتر را به شبکه متصل می کنیم، باید آدرس همان شبکه را داشته باشد. اکنون کاربر می تواند دو دستور C: > ipconfig/release و C:   > ipconfig/renew را وارد کند. یعنی می خواهد آدرس IP جدیدی داشته باشد. اگر سیستم پاسخ دهد که انجام عمل DHCP میسر نیست ، آن گاه این احتمال وجود دارد که کاربر از پیکربندی IP استاتیک استفاده کرده باشد. در این حالت جهت بررسی صحت گزارش، باید به مستندات شبکه مراجعه کرد.

در حالتی دیگر ، اگر کاربر یک آدرسی IP را اعلام کند، باید از طریق ping کردن، آن را بررسی کرد. اگر کامپیوتر کاربر، پاسخ مناسب می دهد ، یعنی آن که انجام فعالیت های متداول نظیر باز کردن صفحه وب انجام پذیر است و در غیر این صورت باید کامپیوتر را از نزدیک مورد بررسی قرار داد.

بررسی مشکل به صورت حضوری:

پس از حضور در محل کاربر، کار جمع آوری اطلاعات شروع می شود. سوال اول این است که انجام کدام عمل باعث بروز مشکل شده است. گاهی اوقات پاسخ این سوال، چندان روشنگر نیست، زیرا کاربر می گوید که وی کار خاصی انجام نداده و همه کارهای صورت گرفته در حد کارهای معمولی روزانه بوده است یا آن که دقیقاً می داند چه اتفاقی افتاده ولی ترجیح می دهد درباره آن توضیحی ندهد ، یا مسئولیت انجام آن را بر عهده نگیرد.

در این مواقع باید کاربر را مطمئن سازید که توضیح درباره نحوه بروز مشکل به رفع سریع آن کمک خواهد کرد. به غیر از این ها از انجام تغییرات محلی نیز سوال کنید. مثلاً این که به تازگی دکوراسیون اتاق محل کار تغییر کرده و یا یک برنامه محافظ نمایشی جدید نصب شده است. بعد از آن که تا حد ممکن دانسته هایتان را افزایش دادید ، مواردی را که تلفنی به کاربر گفتید ، مجدداً خودتان آزمایش کنید.

اگر عمل ping به سرور شبکه به درستی انجام می شود یا ادوات شبکه به درستی پاسخ می دهند، نشان دهنده آن است که ایستگاه کاری در لایه ۳، به درستی به شبکه متصل است و در نتیجه به انجام تست در لایه های پایین تر نیازی نیست. پس باید توجه را به لایه های بالایی شبکه معطوف کرد. اگر این قسمت درست جواب ندهد، یعنی این که باید به سراغ لایه های پایین تر رفت. حالا باید از یک لایه شروع کنید. اگر اتصال شبکه قطع باشد، دستور Ping این موضوع را به خوبی نشان می دهد. برای دیدن زمان پاسخ (response Time)، دستور زیر استفاده می شود:

C:ping-t x x x x

نتیجه به دست آمده را می توان با استفاده از TERACERT و PATHPING برای بررسی مسیرها به سمت device مورد نظر تحلیل کرد .Trace route کردن به شما می گوید که چگونه در طول مسیر شبکه، بسته اطلاعات ممکن است از بین برود. یعنی رفع عیب لایه یک شبکه را می توان از همین راه آغاز کرد. دستور C:   > tracert x.x.x. یا C:   pating این کار را انجام می دهند .

آیا به سطح پیشرفته تری از اشکال یابی احتیاج است ؟

اگر هنوز ایراد مشخص نشده است یا برای تعیین آن به اطلاعات یا به جزئیات بیشتری نیاز است، باید چند آزمایش دیگر را نیز انجام داد. پس از اطمینان از این که وارد نشدن کاربر به شبکه در اثر جابه جایی کابل یا جدا شدن کابل و اتصالات آن نیست، به این نتیجه می رسید که مشکل پیش آمده پیچیده تر از اشکلات معمولی شبکه هاست. در این جا داشتن ابزاری مانند LinkRunner می تواند به سرعت به کشف اشکالات کمک کند.

مطالب مرتبط :

آموزش های مرتبط :


پیش ثبت نام در دوره ها

با پر کردن فرم زیر در اسرع وقت با شما تماس گرفته می شود

  • 7 − 5 =
  • این فیلد برای اعتبار سنجی است و باید بدون تغییر باقی بماند .

به این مطلب امتیاز دهید
3
Sending
User Review
0 (0 votes)